Misschien ligt het niet aan je communicatie in jullie relatie!
Er zijn stellen die alles al geprobeerd hebben: gesprekken, boeken, workshops, pogingen tot verdieping, en toch zitten ze bij mij in de praktijk bij InChange, omdat er iets speelt wat niet met woorden te repareren is, iets wat al die jaren is weggestopt en waar ze nauwelijks toegang toe hebben.
Wat ik in al die jaren heb geleerd, is dat problemen in relaties zelden op het niveau liggen waar mensen denken dat ze opgelost kunnen worden; het gaat vaak over iets wat diep in het emotionele veld van beiden leeft, iets wat niet veilig werd geacht om te voelen, iets wat zich onbewust vertaalt naar afstand, frustratie en gemis.
“Wat koppels proberen te repareren in gedrag, heeft vaak wortels in iets wat nooit gevoeld mocht worden.”
Als jij degene bent die blijft geven
Misschien herken je het: jij bent degene die voelt, die reflecteert, die gesprekken opent, die zich inspant om verbinding te maken, terwijl de ander meedoet, luistert en zegt dat hij of zij het belangrijk vindt om er te zijn. Maar ergens merk je dat het niet klopt, dat de energie leegloopt, dat iets ontbreekt. Dat gevoel is geen overdrijving; het is een signaal dat jij precies voelt waar het vastzit, dat jij de laag voelt die je partner nog niet kan openen. Hier begint werkelijke verandering.
“Afwezigheid in een relatie is zelden zichtbaar in wat iemand zegt maar voelbaar in wat iemand niet deelt.”
En als jij degene bent die zich inhoudt
Misschien zit jij aan de andere kant: degene die denkt dat alles goed gaat, die meedoet en zegt dat hij of zij wil werken aan de relatie, maar ondertussen iets binnenin vasthoudt wat te pijnlijk of te kwetsbaar is om te laten zien. Datgene wat je inhoudt beïnvloedt hoe je liefhebt, hoe je je partner ziet, hoe je kinderen jouw aanwezigheid ervaren. Dat is de plek waar ik als gestalttherapeut bij stilsta: wat je niet deelt, sluit af en maakt dat je ondanks je goede intenties niet echt contact kunt maken.
“Wat je een ander onthoudt, onthoud je uiteindelijk ook jezelf.”
Twee mensen, één relatie, geen echte ontmoeting
Ik begeleidde een stel dat op papier alles goed deed: ze kwamen samen naar sessies, investeerden tijd en energie, waren bereid om te luisteren en te groeien, maar toch zag ik haar langzaam verdwijnen in de relatie. Ze vertelde dat ze warmte miste, aanraking, erkenning, dat ze haar man niet echt kon bereiken — niet als partner, en niet als vader van hun kinderen. Tegelijkertijd zat hij tegenover mij met de oprechte vraag waarom zij geen intimiteit meer wilde, terwijl hij zelf dacht dat fysieke nabijheid zijn manier van verbinden was. Hier zie je zo vaak hoe twee mensen die allebei willen, elkaar toch volledig kunnen missen, omdat ze in totaal verschillende talen van verbinding communiceren.
“Je kunt aanwezig zijn in een relatie en toch emotioneel volledig onbereikbaar blijven.”
Communicatie is een comfortabele leugen
We zeggen vaak dat communicatie de sleutel is, en veel mensen grijpen daar hun hoop op vast, maar in werkelijkheid is communicatie meestal niet het probleem. Praten kunnen de meeste mensen wel. Het probleem ligt in het durven laten zien van wat er echt leeft op het moment dat het spannend wordt, het durven openen van dat stuk van jezelf dat kwetsbaar en onzeker is. Zolang dat niet gebeurt, blijven misverstanden, afstand en gemis de boventoon voeren, en wordt de relatie langzaam een oefening in gedrag en overleven, in plaats van in aanraking en verbinding.
“Communicatie faalt niet omdat mensen niet praten — maar omdat ze zichzelf niet laten zien.”
De onzichtbare muur
In een individuele sessie vertelde een man bijna terloops iets dat alles veranderde: “Ik wil haar niet geven wat ik zelf nooit heb gekregen.” Op dat moment vertraagde alles in de kamer. Als gestalttherapeut blijf je bij dit soort momenten, want hier ligt de kern: een innerlijk besluit dat al decennia in hem leeft en dat het hele veld van zijn relatie en gezin beïnvloedt.
“De onzichtbare muur in je relatie: wat je verbergt, bepaalt alles.”
Durf jij te geven wat je zelf nooit hebt gekregen?
De vraag “Durf jij te geven wat je zelf nooit hebt gekregen?” klinkt eenvoudig, maar schuilt vol valkuilen. Het confronteert je met oude leegtes en onvervulde behoeften, en legt tegelijk een enorme druk op jezelf: als je dit wél probeert te geven, voel je misschien angst, schuld of onzekerheid. Je kunt de neiging krijgen om jezelf te beschermen door alleen te geven wat veilig voelt, waardoor je partner
